۱۶۴ همت مطالبات ارزی در تراز بانک شهر نشسته و حسابرس نتوانسته برایش تأییدیه یا مستندات کافی بگیرد؛ نقطهای که پرونده را از حسابداری به پرسش بزرگ «پول کجاست و دست چه کسانی است» میبرد.
زنجیر ماجرا روشن است: وقتی محمدمهدی احمدی، داماد محسن رضایی و برادر عروس قالیباف، را میگذارند مدیرعامل بانک شهر و بانک را بهجای بانکداری وارد شبکه «تراستی و تریدری فروش نفت» میکنند، خروجی همین میشود؛ رقم عظیمی از مطالبات ارزی بیپشتوانه در دفاتر، بدون تأییدیه، بدون مدرک کافی، بدون پاسخ.
آغاز انحراف با یک انتصاب خانوادگی
انتصابی که بهصراحت «گذاشتند» تعبیر میشود، نقطه شروع است. نام مشخص است: محمدمهدی احمدی. نسبتها هم مشخص است: داماد محسن رضایی و برادر عروس قالیباف. همین نسبتها، همین چینش، همین صندلی. با همان امضایی که او را بر صندلی مدیرعاملی بانک شهر نشاندند، ریل بانک از بانکداری به ریل دیگری چرخید. ریل تازه نه اعتبارسنجی و تسهیلات شفاف، بلکه ورود به شبکه تراستی و تریدری فروش نفت؛ شبکهای بیرون از مأموریت بدیهی یک بانک تجاری.
این نقطه انحرافی را پنهان نکنیم: وقتی مدیریت با پیوندهای خانوادگی به دست میآید و مسیر فعالیت از بانکداری به تجارت نفتیِ تراستی و تریدری کج میشود، حساب و کتاب هم از مسیر شفافیت خارج میشود. نتیجه، نه یک اختلافحساب کوچک، که کوهی از مطالبات ارزی بیسند است.
بانک شهر از بانکداری به ترید نفت چرخید
بر پایه مواد همین پرونده، بانک شهر بهجای تمرکز بر کارکردهای معمول بانکی، درگیر شبکهای از تراستی و تریدری فروش نفت شد. این یعنی مسیر پول از مسیرهای عادی بانکی خارج شد و در مسیرهایی حرکت کرد که طرفهای معامله، ماهیت تراکنشها و نقطه تسویه در سایه قرار گرفت. بانک وقتی به بازوی تریدری و تراستی نفت تبدیل میشود، ریسک و ابهام را به جای شفافیت و انضباط مالی مینشاند.
این چرخش دقیقاً همانجایی خودش را نشان میدهد که باید سند باشد و نیست، باید تأییدیه باشد و نیست، باید پاسخ باشد و نیست. در یک جمله: شبکهای از عملیات برونبانکی با برچسب نفت، اعداد بزرگ تولید میکند و بعد، همین اعداد بزرگ بیسند، به «مطالبات ارزی» تبدیل میشود.
صورتحسابی که حسابرس تأیید نکرد
خروجی این مسیر، عدد است؛ نه هر عددی، که «۱۶۴ همت مطالبات ارزی» که حسابرس نتوانست برایش تأییدیه یا مستندات کافی بگیرد. این عبارت دقیق و رسمی است و معنایش بیپرده: حسابرس رفت دنبال تأییدیه؛ طرف مقابل جواب نداد، سندها جور نشد، مستندات کافی نبود. همانقدر روشن، همانقدر تکاندهنده.
وقتی حسابرس در برابر یک رقم ارزی اینچنین بزرگ، دست خالی برمیگردد، پیام ساده است: رد پولها معلوم نیست. طرفهای مقابل پشت پرده ماندهاند. چرخه ثبت و تسویه قابل ارجاع نیست. و این یعنی کلیدیترین ستون اعتماد مالی فروریخته است. دفترچهها پر از عدد، اما خالی از سند.
پرسش روشن: پول کجاست و دست چه کسانی است
پس یک مطالبه فوری و بیابهام روی میز است: این پول دقیقاً کجاست و دست چه کسانی است؟ نامها روشناند و باید پاسخ بدهند: علی رضایی، الیاس قالیباف و آن برادر که در دبی است. این سه باید بیدرنگ توضیح بدهند این ۱۶۴ همت مطالبات ارزی که حسابرس برایش تأییدیه یا مستندات کافی نگرفت، امروز کجاست، نزد چه کسانی است، با کدام قرارداد و کدام تعهد.
این پرسشها تعارفی نیستند، لحظهشماری هم نمیخواهند. امروز باید بگویند. با عدد، با نام، با شرح مسیر. پاسخ نصفه و نیمه هم کار را راه نمیاندازد. یا مسیر پول و طرفهای معامله روی میز است یا ابهام پابرجا میماند و ابهام، در این سطح از رقم، فاجعه است.
زنجیره مسئولیت از انتصاب تا عدد بیسند
زنجیره را ساده و واضح بخوانیم: یک انتصاب خانوادگی صورت گرفت؛ محمدمهدی احمدی بر صندلی مدیرعاملی بانک شهر نشست. سپس بانک از ریل بانکداری خارج شد و وارد شبکه تراستی و تریدری فروش نفت شد. گردشها و تراکنشها شکل گرفت، قراردادها بسته شد، تسویههایی باید انجام میشد و در نهایت، رقم ۱۶۴ همت به نام «مطالبات ارزی» در دفاتر نشست. نقطه پایان این زنجیره کجاست؟ جایی که حسابرس میگوید تأییدیه ندارم و مستندات کافی نیست.
این زنجیره مسئولیت، صاحب دارد. صاحب نخستین حلقه، همان تصمیمی است که احمدی را «گذاشتند» مدیرعامل. صاحب حلقههای بعدی، همانهایی هستند که بانک را در مسیر تراستی و تریدری نفت بردند. و صاحب حلقه آخر، همانهاییاند که باید امروز بگویند پول کجاست. نامها را واضح تکرار کنیم: علی رضایی، الیاس قالیباف و آن برادر مقیم دبی؛ باید پاسخ بدهند.
وقتی بانک به صندوقچه بینام تبدیل میشود
بانک، وقتی از بانکداری فاصله میگیرد و به مجرای تراکنشهای نفتیِ تراستی و تریدری بدل میشود، در عمل به صندوقچهای تبدیل میشود که ورودی و خروجیاش نام ندارد. در چنین صندوقچهای عدد مینشیند، اما سند نمینشیند. اسم میآید، اما تعهد نمیآید. وقتی حسابرس نمیتواند از بیرونِ این صندوقچه تأییدیه بگیرد، یعنی از درون هم اثری از شناسنامه تراکنشها نیست.
این صندوقچه بینام، همان جایی است که باید قفلش شکسته شود. باید اسمها گفته شود. باید طرفهای معامله معرفی شوند. باید مسیر هر دلار و هر یورو روی میز بیاید. نه برای نمایش، برای حسابکشی.
مطالبه شفاف: لیست طرفها، مسیر پول، سند تسویه
مسیر بازگشت شفافیت، روشن و عملی است. سه گام فوری و غیرقابل تأخیر: یک، انتشار ریز لیست طرفهای تراکنش در شبکه تراستی و تریدری فروش نفت که بانک شهر به آن وارد شد. دو، ارائه مسیر پول از زمان ثبت تا سررسید، با نام حسابها و تاریخهای جابهجایی. سه، ارائه مدارک تسویه یا عدم تسویه برای هر قلم از آن ۱۶۴ همت مطالبات ارزی که حسابرس برایش تأییدیه یا مستندات کافی نگرفت.
این سه گام، کم و زیاد ندارد. بدون آن، هیچ بهانهای پذیرفته نیست. و اجرای آن هم تنها یک نتیجه دارد: معلوم میشود پول کجاست و دست چه کسانی است. درست همان پرسشی که باید از علی رضایی، الیاس قالیباف و آن برادر در دبی پرسید و پاسخ شفاف خواست.
عدد بزرگ، سکوت سنگین، هزینه عمومی
۱۶۴ همت عددی نیست که پشت واژهها گم شود. چنین رقمی، وقتی بیسند است و حسابرس هم تأییدیه نمیگیرد، به بمب بیصدا تبدیل میشود. سکوت در برابر چنین عددی یعنی پذیرش اینکه ردی از پول در دسترس نیست و کسی هم مسئولیت مستقیم نمیپذیرد. این سکوت، هزینه دارد؛ هر روز که میگذرد، ردها کمرنگتر میشود و بازی با زمان، جای شفافیت را میگیرد.
هزینه این سکوت، مستقیم یا غیرمستقیم، به سیستم مالی فشار میآورد و در نهایت، اعتماد عمومی را میسوزاند. بانک شهر، نامش بانک است؛ و بانک یعنی اعتماد. عدد بیسند یعنی آتش زیر همین اعتماد.
نامها را واضح بگویید و پاسخ را کامل بدهید
دیگر خبری از ابهام نمیماند. مسیر پرسش روشن است و نامها مشخص. محمدمهدی احمدی بر صندلی مدیریت نشست و ریل بانک را عوض کرد. شبکه تراستی و تریدری فروش نفت به جای بانکداری نشست. نتیجه، ۱۶۴ همت مطالبات ارزی بیسند. حالا نوبت پاسخ است: علی رضایی، الیاس قالیباف و آن برادر در دبی باید بگویند «کجا» و «دست چه کسانی». همه چیز همینقدر ساده و همینقدر جدی است.
جمعبندی: حسابکشی، نه تعارف
این پرونده با ارقامش حرف میزند. «۱۶۴ همت مطالبات ارزی بدون تأییدیه و مستندات کافی» از جنس عددهایی است که هیچ واژهای را تاب نمیآورد. یا حسابکشی میآید یا بحران اعتماد. نه میشود با عبارتهای کلی پاکش کرد، نه میشود با زمان دفنش کرد. باید با همان صراحتی که در ردیف اعداد نشسته، با همان صراحت هم پاسخ بگیرد.
نباید فراموش کرد که سؤال محوری یک جمله است و همان را با صدای بلند تکرار میکنیم: این پول دقیقاً کجاست و دست چه کسانی است؟ امروز باید این پاسخ روی میز باشد؛ با اسم، با عدد، با سند.
